Nooit alleen... (versie 2) (dichter onbekend)

Ik droomde eens en zie,
ik liep aan 't strand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen,
want ook Onze Lieve Heer liep aan mijn zij.
Wij liepen samen 't leven door
en liepen in 't zand.

Een spoor van stappen, twee aan twee.
Onze Lieve Heer liep aan mijn hand.
Ik stopte en keek achter mij
en zag mijn levensloop.
De tijden van geluk en vreugd,
van groot verdriet en hoop.

Maar, als ik het spoor goed bekeek,
zag ik langs heel de baan,
daar waar 't juist 't moeilijkst was,
maar één paar stappen staan.

Ik zei toen: Lieve Heer, waarom dan toch?
Juist toen ik U nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
op 't zwaarste deel van 't pad.

Onze Lieve Heer keek mij toen vol liefde aan
en antwoordde op mijn vragen:
Mijn lieve kind, juist toen 't moeilijk was,
toen heb ik jou gedragen.