GELD EN REIKI.

Het vraagstuk geld te vragen voor een Reiki behandeling heeft denk ik niets met Reiki te maken, maar alles met jezelf, hoe je in het leven staat en er mee omgaat.
Reiki (en andere vormen van genezen) is gelijk aan onvoorwaardelijk de hoogste liefde doorgeven die een eventuele genezing tot stand kan brengen. Eventueel, omdat het op dat moment de juiste tijd en juiste plaats zou zijn voor de persoon die bij een behandelaar komt.
Onvoorwaardelijk is zonder voorwaarden, dus ook niet de voorwaarde dat er op dat moment (in jouw ogen) een uitwisseling plaats vindt. Hoe vaak gebeurt het niet dat we het gevoel hebben dat de behandeling niet "aankomt", maar dat maanden later pas blijkt dat er toen wat gebeurd is.
Ik denk dat vrijheid hierin toch ook een grote rol speelt, het loslaten van de energie zo dat die gaan kan waar hij moet gaan. Door altijd maar grote sommen geld te vragen wordt de behandeling echt niet beter dan dat er een klein bedrag gevraagd wordt, of je zou er zelf een energiekaartje aan moeten hangen. Als je alles vrij laat stromen, gebeuren de dingen die moeten gebeuren tenzij je voorwaarden stelt.
Zet iemand niet de pin op de neus of drijf iemand niet in het nauw omdat jij graag geld ziet. Een mens komt bij je voor hulp, DAAR gaat het toch om? Zijn we GOD zelf om te beslissen of iemand eventueel beter wordt of niet?
Hier komt daadwerkelijk macht om de hoek kijken, de macht om iemand iets te ontzeggen wat jij wel hebt of kent en de ander niet. Naar mijn mening is veel geld voor behandelingen vragen een stuk misbruik van macht, dan bekommer je je niet om hetgene waarom iemand naar je toe komt maar om wat het jou zal opleveren. "Wat is mijn winst hierin?"
Misschien is het wel een stukje karma dat juist die persoon naar jou toekomt, omdat jij misschien nog wat goed te maken hebt tegenover de ander. Dan werkt Reiki dus voor jou en de ander. We zien niet altijd alles, maar vaak een klein stukje van het grote geheel.
Het lijkt mij redelijk om eens massaal van ons voetstukje te klimmen (pas op, val niet). Uiteindelijk zijn we toch allemaal gelijk, ben ik jij en jij bent mij.
Het is ook niet zo dat als iemand ziek is (dus op dat moment zijn energie niet helemaal in de hand heeft), dat die slechter zou zijn dan jij. Een goed gesprek over wat een ander zou kunnen of willen missen voor een behandeling zou toch veel problemen oplossen, denk ik.
Het is toch niet zo dat we een ander levensvreugde zouden ontzeggen omdat diegene aan alle kanten letterlijk totaal geen energie meer heeft? Als de zon of de aarde hun rekening zouden presenteren, hebben we het met zijn allen goed koud denk ik.
Dan nog even die uitspraken van: "dan zal het je tijd nog niet zijn" of "je bent het zelf schuld". Lulkoek!
Wie zou jij zijn om te beoordelen dat een ziekte of ongemak niet op tijd is om opgelost te kunnen worden? Dit soort uitspraken moet maar eens niet geuit worden tegenover mensen of je zou jezelf moeten bedoelen. Er zit waarheid in bepaalde uitspraken maar ik denk dat ze meer bedoeld zijn als wegwijzers dan als beschuldiging voor andermans onmacht.
Er is wijsheid, veel wijsheid en liefde nodig om een mens de weg te wijzen in het doolhof dat leven heet en dat is toch onbetaalbaar?