Reiki, mijn verhaal.

Helaas hier een bijdrage met een wat negatievere klank.

Twee weken geleden heb ik, na daar uitvoerig over nagedacht, gelezen en gesproken te hebben, een reiki-weekend gevolgd voor de opleiding Reiki 1, gegeven door twee masters (echtpaar).
In tegenstelling tot alle andere cursisten (12 in totaal, incluis mijzelf) vond ik de inwijdingen ronduit vervelend.
Toen ik dat eerlijk vertelde werd door de masters gesuggereerd dat ik wellicht één of ander trauma niet verwerkt had; een trauma gepaard met onmacht / machteloos zijn etc. Ik liet het er maar bij en ging gewoon door met oefenen. De volgende dag werd gevraagd hoe wij ons thuis 's avonds hadden gevoeld. Uiteraard had iedereen enthousiaste verhalen alhoewel vermoeidheid overheerste. Ikzelf had me juist opstandig gevoeld maar kon op dat moment niet goed onder woorden brengen waar dat vandaan kwam. Wederom werd gesuggereerd dat er iets "onverwerkt" moest zijn. Deze opstandigheid bleef de hele zondag doorzeuren maar ik heb evenwel wél alle inwijdingen gehad. Nog dagen daarna bleef ik over deze ervaringen doordenken; het was iets dat mij niet meer los liet en na mijn gevoelens en gedachten zorgvuldig te hebben geanalyseerd ben ik er inmiddels achter gekomen wat mij zo vreselijk stoorde.

Gedurende het weekend - vanaf het moment dat ik eerlijk begon te vertellen wat ik vond en voelde - werd ik "neergezet" als een labiel persoon met problemen en onverwerkte trauma's terwijl ikzelf weet dat het absoluut niet het geval is.
Sterker nog, achteraf ben ik van mening dat juist ik degene was die sterk was; ik liet me niet willoos leiden en werd opstandig door hetgeen ik voor mijn ogen zag gebeuren: 11 hoogopgeleide mensen die zonder kritiek, zonder nadenken, zonder vragen te stellen alles slikten als zoete koek en "half- verlicht" na de inwijdingen beneden kwamen.
Toen begreep ik ook de (steeds herhaalde) opmerkingen van de masters: "bezie jezelf en anderen zonder te oordelen".

Ik heb op zich geen negatieve ideeën over Reiki; Reiki is naar mening niets meer en niets minder dan positieve aandacht geven aan jezelf en aan anderen door onder andere aanraking. Aandacht en ontspanning geven is natuurlijk altijd helend, voor iedereen. Alleen die inwijdingen blijf ik als pure flauwe kul zien; er zit een behoorlijke mysterieuze zweem overheen (ogen dicht!) en is blijkbaar een legitimatie om fl. 300,-- te vragen. Ik geloof absoluut niet in “kanalen openen” zodat de energie gaat stromen. Welnee, als je al in vrede met jezelf en je omgeving leeft, als je gewend bent om tijd voor jezelf en anderen te nemen en te genieten én te accepteren wat het leven jou te bieden heeft dan heb je Reiki voor jezelf niet nodig. Bovendien straalt die positieve levenshouding dan automatisch op jouw omgeving door.

Het openen van de kanalen kan je meer zien als een soort bewustwording die sommige (of de meeste ?) mensen schijnbaar nodig hebben en met het betalen van fl. 300,-- lijkt dat min of meer gegarandeerd. Ineens wordt het merendeel emotioneel, worden gevoelens geuit of voelt men zich "half- verlicht" want ja, daar heb je tenslotte al dat geld voor betaald. Althans, ik neem aan dat het (onbewust?) als zodanig wordt ervaren.

Zo zie je maar weer dat geld en het heersende gevoel dat geld iets tastbaars c.q. voelbaars moet opleveren weer eens wordt verweven met iets dat zo puur zou moeten zijn. Zowel door de reiki-masters (door het in feite laten betalen voor de inwijdingen - de grepen zouden net zo goed op een poster kunnen worden weergegeven en de healing zou evenzeer positief zijn) als door de cursist (die alles kritiekloos slikt) wordt dit in stand gehouden.

Uiteraard geef ik toestemming tot publicatie van mijn verhaal. Wellicht ben ik de enige die dit zo heeft ervaren maar misschien zijn er meer mensen die mijn ervaringen delen en hierop willen reageren.

Met vriendelijke groet,

Karin Brinkman