Hallo,

In april 1999 begon ik vlak na de paasdagen klachten te krijgen in mijn rechterpols. Zo erg dat ik mijn hand niet meer kon gebruiken voor schrijfwerk, erg lastig als je groepsleerkracht bent. Op het bord kon ik mij nog wel met de linkerhand redden, maar in de schriften ging het in het geheel niet meer. De huisarts vermoedde in eerste instantie een peesschede ontsteking, later werd dit een polsband ontsteking. Aangezien er in mijn familie reuma voorkomt, wilde ik dit graag onderzocht hebben om dit hopelijk te kunnen uitsluiten en zo tenminste een beetje geestelijke rust te krijgen. Die kreeg ik, tijdelijk.

De klachten bleven en er werd een orthopeed ingeschakeld. Deze verwees mij half mei naar de reumatoloog. En dan begint de ellende van de Nederlandse gezondheidszorg. Eind juni kon ik pas terecht. Al die tijd bleef ik naar beste kunnen werken met mijn rechterarm in een mitella. Om een lang verhaal kort te maken, de reumatologen konden geen reuma vaststellen, ook niet in tweede instantie in een specialisten centrum. Ondertussen bleven de klachten onverkort aanhouden.

Van een hele goede vriendin kreeg ik te horen dat ik maar eens met een mevrouw bij ons in het dorp moest gaan praten. Die zou vast raad weten. Het bleek te gaan om een Reiki therapeute. Nu sta ik daar heel anders tegenover dan toendertijd. Dat 'Jomanda gebeuren' was toch niets voor mij, helemaal niet nadat ik door Jomanda zelf een keer was uitgenodigd bij haar op tafel te liggen in Tiel in februari 1999. Het hoefde voor mij dus allemaal niet zo. Niettemin ben ik toch gegaan. Na een eerste gesprek vlak voor de zomervakantie heb ik een vervolgafspraak gemaakt voor september. Ik kreeg van haar een flink aantal Reiki behandelingen en voelde de energie heel goed stromen. Wat ik op dat moment veel belangrijker vond, was dat de klachten minder werden. Inmiddels werkte ik overigens nog maar 50% en dan niet eens voor de klas, tot mijn eigen verdriet. Mijn vak is tevens mijn grootste hobby en het deed en doet mij dan ook veel verdriet dat ik niet op de 'normale' manier met mijn vak bezig kan zijn.

Door alle behandelingen kreeg ik zelf ook interesse in Reiki. Door stom toeval (toeval bestaat niet had de Reiki therapeute al uitgelegd) kwam ik tot de ontdekking dat een collega op school ook Reiki geeft. Zij had op een goede dag een cursusagenda van haar Reikimasters bij zich. Zij had dit gekopieerd voor een andere collega en mijn oog was daarop gevallen. Ik dus voor mijzelf ook een kopie gemaakt. Na een zeer kort overleg thuis nog dezelfde avond gebeld en mij aangemeld voor een Reiki1 cursus. Sindsdien gaat het steeds beter. Ik geef mijzelf elke dag Reiki. Ik geef af en toe mijn oudste dochter Reiki en heb onlangs ook de dochter van die hele goede vriendin een Reiki behandeling gegeven. Ik heb zoveel baat gehad bij Reiki, dat ik ook in gedichten die op Het GedichtenNet zijn gepubliceerd aandacht heb besteed aan Reiki. Maar hoe zit dat nu met de reumatische klachten die geen reuma bleken te zijn?

Mijn Reikimasters heb ik leren kennen als zeer betrokken mensen, heel liefdevol en ga zo maar door. Zij gaven mij het adres van een Moratherapeut. Deze kwam tot de ontdekking dat ik zwaar overgevoelig ben voor zilver-amalgaan. Inmiddels zijn bijna alle amalgaan vullingen vervangen. Ik voel mij 300% beter en wil graag weer aan het werk. Ik voel dat ik het weer aankan, maar de bedrijfsarts wil op zeker spelen en heeft (nog) geen toestemming gegeven om weer volledig aan het werk te gaan. Volgens hem is het namelijk niet iets medisch geweest, maar hebben de klachten tussen mijn oren gezeten. Nu wist ik dat ik vroeger best wel lenig was, maar zo lenig dat ik al mijn gewrichten tussen mijn oren kon krijgen, dat wist ik nog niet. Reiki wordt door hem niet erkend en zo ook de Moratherapie niet. "Zilver-amalgaan vergiftiging? Welnee, een psychisch probleem. Weet u wel zeker meneer dat u op de goede plaats aan het werk bent. Moet u geen werk zoeken buiten het onderwijs?" Alsof deze vak-idioot buiten het onderwijs gelukkig kan zijn in een arbeidsproces. Hoe ik dat zo zeker weet? Voor ik aan de studie ben begonnen heb ik eerst vijf jaar in diverse functie gewerkt in het bedrijfsleven en dat beviel niet!!

Ingaande volgende week, de eerste schoolweek in het nieuwe millennium, mag ik weer twee dagdelen voor de klas. Nog niet in mijn eigen klas, maar eerst in allerlei klassen in onze school. Hoewel ik het jammer vind dat ik nog niet volledig aan het werk mag voor de klas, vind ik het ook wel weer een uitdaging om zowel in groep 1 als ook in groep 8 les te gaan geven. In februari breiden we dan het aantal dagdelen uit en in de voorjaarsvakantie mag ik weer bij de bedrijfsarts terugkomen. Mijn hoop is er op gevestigd dat hij dan wel genegen is om mij weer volledig goed te keuren. Ik weet al dat ik het kan, voor een groot deel dankzij de Reiki en wat door Reiki op mijn pad is gekomen. Ik ben mijn Reikimasters erg dankbaar voor wat zij voor mij hebben betekent en nog betekenen. Ik kan ook een ieder aanraden om zich in Reiki te verdiepen.

Met een liefdevolle Reiki groet,

Marc Kleefstra
Dronten.
e.kleefstra@chello.nl